De kracht van niet-weten

Binnen het systemisch werk wordt vaak gesproken over de fenomenologische houding. Een houding waarin we niet op zoek gaan naar verklaringen of bevestiging van wat we al denken te weten, maar waarin we open blijven voor wat zich werkelijk wil laten zien.Dat is precies de houding waartoe de paarden ons steeds opnieuw uitnodigen.

Het paard heeft geen verhaal nodig

Wanneer de paarden ‘het systemisch veld’ in gaan, ontmoeten zij ons niet via ons verhaal. Ze kennen onze geschiedenis niet. Ze hebben geen mening over wat er gebeurd is en zoeken niet naar verklaringen.

Ze reageren op wat er op dat moment aanwezig is.

Niet op wat wij denken dat er speelt, maar op wat werkelijk gevoeld en gezien wil worden. Dat maakt iedere ontmoeting uniek.

Juist daarom probeer ik tijdens een sessie zo min mogelijk in te vullen of te verklaren. Natuurlijk luister ik naar jouw verhaal. Het doet ertoe. Maar in ‘het systemisch veld’ laten we ook ruimte voor iets wat misschien nog niet in woorden te vatten is.

Open aanwezig zijn

Binnen systemisch werk noemen we dit de fenomenologische houding.

Dat klinkt misschien ingewikkeld, maar eigenlijk betekent het heel eenvoudig: aanwezig zijn bij wat zich laat zien, zonder het direct te willen verklaren of sturen.

Met een open blik.

Met nieuwsgierigheid.

Met de bereidheid om verrast te worden.

Dat geldt voor mij als coach, maar ook voor jou als deelnemer.

Want zodra we denken dat we het antwoord al kennen, kijken we vaak nog maar in één richting. Terwijl het leven soms iets heel anders wil laten zien.

Niet-weten vraagt vertrouwen

Niet-weten voelt niet altijd comfortabel.

We zijn gewend om oplossingen te zoeken, analyses te maken en conclusies te trekken. Ons hoofd wil begrijpen. Maar het lichaam weet vaak eerder.

En de paarden reageren op dat wat onder de woorden leeft.

Soms laten ze iets zien wat precies aansluit bij wat je al vermoedde.

Soms wijzen ze juist een heel andere richting op.

En beide zijn waardevol.

Wanneer we het niet-weten durven verdragen, ontstaat er ruimte voor nieuwe inzichten. Niet omdat iemand ze bedacht heeft, maar omdat ze zich als vanzelf aandienen.

Het veld hoeft niets te bewijzen

Een sessie met de paarden is geen zoektocht naar bevestiging van een theorie.

Ik werk niet vanuit de behoefte om gelijk te krijgen of om jouw verhaal in een bepaalde richting te sturen.

Iedere ontmoeting is opnieuw een uitnodiging om te kijken.

Te voelen.

Te vertragen.

En te ontdekken wat zich op dat moment wil ontvouwen.

Soms is dat groot en indrukwekkend. Soms juist heel klein.

Een paard dat dichterbij komt.  Of juist afstand houdt. Een stilte die ineens betekenis krijgt. Een beweging die je raakt zonder dat je precies kunt uitleggen waarom.

Juist in die eenvoud ontstaat vaak de diepste beweging.

De wijsheid van open aanwezig zijn

Misschien is de grootste les die de paarden ons steeds opnieuw leren wel deze:We hoeven niet alles te weten voordat we een volgende stap kunnen zetten.

Sterker nog, soms staat alles wat we denken te weten een echte ontmoeting juist in de weg.

Wanneer we onze overtuigingen, verklaringen en verwachtingen even los durven laten, ontstaat er ruimte.

Ruimte om werkelijk te zien.

Ruimte om te voelen.

Ruimte om geraakt te worden door iets wat groter is dan ons denken.

En misschien is dat wel de mooiste vorm van coaching.

Niet iemand vertellen hoe het zit.

Maar samen, in de aanwezigheid van de paarden, nieuwsgierig blijven naar wat zich wil laten zien.

Want juist daar, in het niet-weten, begint vaak de echte beweging.