De spiegel van het water, de spiegel van het paard

Soms hoeft een paard niets te doen om ons iets te laten zien.

Een rustige blik, een kleine beweging of simpelweg hun aanwezigheid kan ons uitnodigen om even stil te staan. Niet bij wat er om ons heen gebeurt, maar bij wat er van binnen leeft.

Dat doet me denken aan een vijver.

Een vijver is als een eerlijke spiegel. Zelfs wanneer een storm het water doet rimpelen en alles even onrustig lijkt, keert het oppervlak uiteindelijk terug naar stilte.

Paarden herinneren ons aan diezelfde waarheid.

Ze spiegelen wat in ons beweegt – angst, spanning, vreugde of verlangen – zonder oordeel en zonder woorden.

En zoals het water weer glad wordt wanneer de wind gaat liggen, zo mogen ook wij steeds opnieuw terugkeren naar rust, naar aanwezigheid en naar onszelf.

In hun stilte nodigen paarden ons uit om die heldere spiegel ook in ons eigen hart te herkennen.

Misschien is dat wel één van de mooiste lessen die zij ons kunnen geven: niet dat we altijd kalm moeten zijn, maar dat de rust er altijd weer kan zijn wanneer we de tijd nemen om ernaar terug te keren.