Een extra laag van afstemmen – de biotensor en NEI

Soms kom je op je pad iets tegen waarvan je voelt dat het een mooie aanvulling kan zijn op wat je al doet. Iets wat je nieuwsgierigheid prikkelt en je uitnodigt om verder te kijken, te onderzoeken en te ervaren.

Afgelopen weekend was ik in Nederland voor een cursus werken met de biotensor. Een nieuwe ervaring, maar vooral ook een eerste kennismaking met een manier van werken waarin bewustwording, energie en het luisteren naar wat zich onder de oppervlakte afspeelt samenkomen.

Het voelt als een mooie volgende stap in mijn eigen ontwikkeling en in de manier waarop ik mensen en paarden wil begeleiden.

Maar wat is een biotensor eigenlijk? En wat heeft dit te maken met NEI en het werk dat ik doe met paarden?

Wat is een biotensor?

Een biotensor is een instrument waarmee je werkt met subtiele bewegingen en reacties. Het bestaat uit een handvat met een flexibele metalen draad en aan het uiteinde een ring.

Door de biotensor op een bepaalde manier vast te houden en gerichte vragen te stellen, wordt de beweging van de ring gebruikt om antwoorden of reacties zichtbaar te maken.

Binnen energetisch werk wordt ervan uitgegaan dat alles uit energie bestaat en dat ons lichaam voortdurend informatie verwerkt en uitwisselt. Ook ervaringen, emoties en spanningen kunnen invloed hebben op hoe we ons voelen en reageren.

De biotensor wordt gebruikt om deze subtiele reacties te onderzoeken. Denk bijvoorbeeld aan vragen over wat op dit moment ondersteunend kan zijn, welke thema's mogelijk aandacht vragen of waar sprake zou kunnen zijn van een disbalans.

Het bijzondere vind ik vooral dat je op een andere manier leert kijken naar informatie die niet altijd direct zichtbaar of in woorden uit te drukken is.

Daarbij is het belangrijk om te benoemen dat de beweging van de biotensor geen objectieve meting of bewezen vaststelling van energetische informatie is. Het is een complementair hulpmiddel dat uitnodigt tot onderzoek en bewustwording.

NEI – wanneer emoties en ervaringen een rol blijven spelen

Een methode die nauw aansluit bij het werken met de biotensor is NEI: Neuro Emotionele Integratie.

Het uitgangspunt van NEI is dat ervaringen en emoties uit ons leven invloed kunnen blijven hebben op hoe we ons vandaag voelen en gedragen.

We maken allemaal dingen mee. Soms zijn dat grote gebeurtenissen, maar vaak zijn het juist kleine momenten die indruk op ons maken. Een situatie waarin we ons niet veilig voelden, waarin we werden afgewezen, waarin we ons moesten aanpassen of waarin we besloten bepaalde gevoelens maar liever niet meer te laten zien.

Op het moment zelf vinden we manieren om daarmee om te gaan. We passen ons gedrag aan, ontwikkelen overtuigingen of leren bepaalde emoties weg te stoppen.

Dat kan op dat moment helpend zijn. Maar soms blijven deze reacties onbewust een rol spelen.

Je kunt bijvoorbeeld heel graag iets willen, maar toch steeds merken dat je jezelf tegenhoudt. Je weet met je hoofd dat je een bepaalde keuze wilt maken, maar voelt tegelijkertijd weerstand. Of je reageert in bepaalde situaties veel sterker dan je eigenlijk zou willen.

NEI kijkt naar de mogelijke emotionele betekenis die achter zulke reacties kan liggen.

Met behulp van een gestructureerde vraagstelling en de biotensor wordt binnen deze methode onderzocht welke emoties, ervaringen of thema's mogelijk verbonden zijn met een bepaalde hulpvraag.

Het doel is om bewustwording te creëren en ruimte te maken voor een andere manier van omgaan met datgene wat je belemmert.

Niet door uitgebreid alles opnieuw te moeten beleven of analyseren, maar door op een andere manier stil te staan bij wat er mogelijk nog aandacht vraagt.

NEI is een complementaire methode. De wetenschappelijke onderbouwing van de methode en het gebruik van de biotensor is beperkt. Ik vind het belangrijk om daar zorgvuldig en met een open blik mee om te gaan.

Wat kan dit betekenen voor mijn paarden?

Mijn eerste nieuwsgierigheid ligt bij mijn eigen paarden.

Wie mij een beetje kent, weet hoe belangrijk het welzijn van mijn paarden voor mij is. Ik probeer hen zo veel mogelijk ruimte te geven om paard te zijn, hun eigen keuzes te maken en aan te geven wat ze nodig hebben.

Ik geloof dat goed voor paarden zorgen begint bij goed kijken, luisteren en observeren. Naar hun gedrag, hun lichaamstaal, hun bewegingen en de kleine signalen die ze geven.

De biotensor zie ik als een mogelijke aanvullende manier om mijn paarden nog beter te leren begrijpen.

Ik ben benieuwd of ik hiermee op een andere manier vragen kan onderzoeken. Bijvoorbeeld rondom hun welzijn, wat op dit moment ondersteunend kan zijn of welke thema's ik verder zou kunnen onderzoeken.

Daarbij blijft voor mij het paard zelf altijd het uitgangspunt. Zijn gedrag, lichamelijke signalen en behoeften zijn leidend. De biotensor vervangt nooit mijn eigen observaties of de kennis en expertise van een dierenarts of andere paardenspecialist.

Ik wil vooral ontdekken, oefenen en ervaren. En daarbij ook kritisch blijven kijken naar wat ik waarneem en welke betekenis ik daaraan geef.

De verbinding met coaching en systemisch werk met paarden

Misschien vind ik de mogelijkheden voor mijn werk bij La Sonrisa nog wel het meest interessant.

Binnen coaching en systemisch werk met paarden werken we vaak met datgene wat onder de oppervlakte aanwezig is.

Een deelnemer komt met een vraag. Soms is die heel concreet, soms is er vooral een gevoel dat er iets speelt, zonder precies te weten wat.

Tijdens een sessie ontstaat er ruimte om te vertragen, te voelen en te onderzoeken.

De paarden spelen daarin een bijzondere rol. Ze reageren op wat er in het moment gebeurt. Soms maakt hun gedrag iets zichtbaar wat de deelnemer zelf nog niet onder woorden kan brengen.

Een paard dat afstand houdt. Een paard dat juist dichtbij komt. Een verandering in houding, spanning of beweging.

Het zijn momenten die iets kunnen raken en uitnodigen om verder te onderzoeken.

Binnen het systemisch werk probeer ik daarbij zo veel mogelijk open te blijven. Niet direct verklaren of invullen, maar ruimte laten voor wat zich laat zien.

En juist daar zie ik een interessante verbinding met het werken met de biotensor en NEI.

Waar de paarden via hun gedrag en aanwezigheid iets kunnen spiegelen, kan de biotensor een aanvullende ingang bieden om bepaalde thema's of mogelijke emotionele verbanden verder te onderzoeken.

Denk bijvoorbeeld aan terugkerende patronen, belemmerende overtuigingen, emoties die gekoppeld zijn aan bepaalde situaties of gevoelens waar iemand moeilijk woorden aan kan geven.

De combinatie kan uitnodigen om niet alleen vanuit het hoofd te kijken, maar ook aandacht te geven aan wat iemand lichamelijk en emotioneel ervaart.

Niet om een antwoord voor iemand te bepalen, maar om nieuwe vragen te openen.

Niet méér weten, maar anders leren luisteren

Wat ik belangrijk vind, is dat deze nieuwe manier van werken niet betekent dat ik op zoek ga naar nóg meer antwoorden of verklaringen.

Juist niet.

In mijn eerdere blogs schreef ik al over de kracht van het niet-weten. Over de ruimte die ontstaat wanneer we niet direct iets hoeven te begrijpen of op te lossen.

Dat blijft voor mij de basis.

De biotensor is geen instrument dat vertelt hoe iets zit. En ook de paarden geven geen kant-en-klare antwoorden.

Het gaat om de combinatie van waarnemen, ervaren, onderzoeken en bewustwording. Om nieuwsgierig te blijven naar wat zich aandient, zonder daar direct conclusies aan te verbinden.

Ik zie de biotensor dan ook niet als vervanging van wat ik al doe, maar als een extra hulpmiddel. Een aanvullende ingang die ik verder wil leren kennen en waarvan ik wil ontdekken wat de waarde kan zijn binnen mijn werk.

Een nieuwe verdieping bij La Sonrisa

De komende tijd ga ik mij verder verdiepen in het werken met de biotensor en NEI. Eerst vooral in relatie tot mijn eigen paarden, maar zeker ook met het oog op de mogelijkheden binnen coaching en systemisch werk met paarden.

Ik ben nieuwsgierig naar wat deze combinatie kan brengen.

Naar wat er zichtbaar kan worden wanneer we verschillende manieren van waarnemen samenbrengen. Naar de verbinding tussen mens, paard, lichaam, emoties en het systemische geheel.

En misschien nog wel het meest naar wat de paarden mij hierin opnieuw gaan leren.

Want uiteindelijk gaat het voor mij niet om het toevoegen van zo veel mogelijk technieken of methodes.

Het gaat om steeds beter leren afstemmen. Om ruimte maken voor wat gezien, gevoeld en gehoord wil worden.

Soms zit de waarde niet in een nieuw antwoord, maar in het ontdekken van een nieuwe manier om te luisteren.

Een nieuwe tool. Een nieuwe laag. Maar nog steeds dezelfde basis: verbinding, bewustwording en de wijsheid van het paard.