Twee nieuwe paarden, twee totaal verschillende verhalen over thuiskomen

Afgelopen periode zijn er twee nieuwe paarden toegevoegd aan de kudde van La Sonrisa: eerst Faith en kort daarna haar moeder Amira.

Wat bijzonder is?

Hoewel het moeder en dochter zijn, laten ze zien dat geen enkele verhuizing of kennismaking hetzelfde verloopt.

En misschien zit daar wel een mooie les in voor ons als mensen.

Faith: alsof ze altijd al hier hoorde

Vanaf het moment dat Faith mij samen met Enero zag wachten terwijl ze door haar nieuwe eigenaresse uit de paddock werd gehaald, leek ze al te weten dat dit haar nieuwe plek zou worden. Er was liefde op het eerste gezicht tussen Faith en Enero.

De kennismaking met de kudde verliep bijna moeiteloos. Enero nam haar rustig mee, gaf haar veiligheid en vertrouwen en begeleidde haar op een natuurlijke manier door de eerste uren. Faith voelde feilloos aan dat Mara nog even afstand wilde bewaren en respecteerde dat maar bleef wel dichtbij en liet merken niet bang te zijn.

Binnen enkele uren liep ze tussen de andere paarden alsof ze er altijd al had gehoord.

Het was een verhuizing waarbij alles leek te kloppen.

En toen kwam Amira...

2 weken later was het de beurt aan Amira, de moeder van Faith.

Stiekem hadden de eigenaresse van Amira en ik verwacht dat dit misschien wel de gemakkelijkste kennismaking zou worden. Moeder en dochter hadden elkaar vijf jaar niet gezien. Faith is inmiddels zes jaar oud en Amira ongeveer tweeëntwintig.

Misschien zou er herkenning zijn. Nieuwsgierigheid. Een bijzonder weerzien.

Maar niets daarvan gebeurde.

Ook hier begon alles rustig. Eerst maakte Amira kennis met Enero tijdens een ontspannen wandeling over de finca. Daarna verkenden zij samen het terrein voordat de rest van de kudde erbij kwam.

Maar zodra alle paarden bij elkaar werden gelaten, ontstond een heel ander beeld dan bij Faith.

Mara liet direct merken dat ze niet enthousiast was over nóg een merrie in de kudde. Ook Faith en Dinora hielden Amira op afstand. Er werd gedreigd, gejaagd en er ontstonden hier en daar wat bijt- en schopincidenten. Gelukkig bleef het beperkt tot oppervlakkige wondjes.

Wat ons misschien nog wel het meest verraste, was dat er tussen moeder en dochter geen enkele vorm van herkenning leek te zijn.

De stille kracht van Enero

Waar Faith direct aansluiting vond en Amira juist haar plek nog zoekt, is één constante zichtbaar: Enero.

Hij beweegt zich als vanzelf tussen alle paarden. Hij bemiddelt wanneer de spanning oploopt, geeft Amira ruimte wanneer dat nodig is en sluit zich vervolgens weer aan bij de groep. Zonder oordeel, zonder haast en zonder iets te willen forceren.

Het blijft bijzonder om te zien hoe natuurlijk hij dit doet.

Thuiskomen kent geen vaste route

Wat deze twee verhuizingen ons opnieuw laten zien, is dat er geen goed of fout bestaat.

Faith stapte zonder aarzelen haar nieuwe leven binnen.

Amira heeft meer tijd nodig om haar plek te vinden.

En eigenlijk is dat bij mensen niet anders.

Wanneer mensen emigreren naar Spanje zie ik hetzelfde gebeuren. Soms voelt iemand zich vanaf de eerste dag thuis. Alles stroomt. En soms lijkt op papier alles perfect geregeld, terwijl het gevoel achterblijft.

Vaak gaat het dan niet over de praktische verhuizing, maar over wat er vanbinnen nog meespeelt.

Wil je werkelijk ergens naartoe? Of probeer je ergens vandaan te gaan?

Welke oude patronen, loyaliteiten of ervaringen maken dat landen nog niet helemaal lukt?

In systemische opstellingen worden juist die verborgen dynamieken zichtbaar. Zodra daar beweging in komt, ontstaat er vaak ook ruimte om écht aan te komen.

Iedere verandering vraagt iets anders

Faith laat zien hoe het voelt wanneer alles direct klopt.

Amira laat zien dat acceptatie soms tijd nodig heeft.

Beide manieren zijn even waardevol.

En misschien is dat wel de mooiste les die deze kudde ons op dit moment geeft: thuiskomen heeft geen vaste route. Het gebeurt in je eigen tempo.