Wanneer een paard beweging brengt in een familieopstelling

Afgelopen week liet Mara weer zien hoe bijzonder paarden kunnen zijn tijdens een systemische familieopstelling.

Tijdens een individuele sessie werkten we met blaadjes die verschillende personen en gevoelens binnen het familiesysteem representeerden. Terwijl de deelnemer stap voor stap haar eigen proces doorliep, gebeurde er iets onverwachts.

Mara liep naar me toe, pakte tot twee keer toe een aantal blaadjes uit mijn handen en legde deze op het blaadje dat één specifieke persoon uit de opstelling vertegenwoordigde. Het oorspronkelijke blaadje was daardoor bijna niet meer zichtbaar, alsof deze persoon letterlijk werd ondergesneeuwd.

We namen de tijd om stil te staan bij wat er gebeurde. Zonder direct een betekenis te geven, onderzochten we samen wat dit beeld opriep. Door te voelen, te vertragen en enkele vragen te stellen, ontstond er herkenning.

De deelnemer kon vervolgens iets erkennen richting deze 'ondergesneeuwde' persoon, iets wat al jaren niet mogelijk was geweest. Juist door wat Mara liet zien, ontstond er ruimte voor een nieuwe beweging binnen de opstelling.

Dit is precies waarom ik het werken met paarden zo bijzonder vind. Paarden handelen niet vanuit een plan of analyse. Ze reageren op wat er in het moment aanwezig is en hun gedrag kan ons uitnodigen om stil te staan bij wat er in de onderstroom speelt.

Niet elke opstelling verloopt op deze manier en we kunnen nooit voorspellen wat een paard zal doen. Maar wanneer een paard uit zichzelf beweging brengt in een opstelling, kan dat een waardevolle ingang zijn om verder te onderzoeken wat zich aandient.

Juist daar ontstaat vaak ruimte. Ruimte voor inzicht, erkenning en beweging.

En soms is dat precies wat nodig is om iets wat jarenlang vastzat, weer zachtjes in beweging te brengen.